Mijn moeder wist het altijd te vertellen dat er zo rond de grote feestdagen wel iets vreselijks zou plaats vinden. Zoals een trein die ontspoort of een vliegtuig dat crasht, een veerboot die zinkt, of ergens een overstroming plaats vindt. “Let maar op mijn woorden, “zei ze dan. Waar ze die wijsheid vandaan haalde weet ik niet, maar soms had ze wel gelijk.
Zo ook dit jaar! De aanloop naar mijn kerstgevoel werd verstoord bij het openen van mijn Dagblad. Een ontsporing? Dat niet! Of toch?! Het verslag van Deetman over misbruik in de katholieke kerk greep me wel bij de keel. We wisten allemaal wel, dat midden in de vorige eeuw, dingen gebeurden waarover niet gesproken mocht worden. Niet alleen in de kerk maar ook onder de gegoede lui, onze welstand, gebeurden vele zaken op dit gebied, dat het daglicht niet mocht zien. Wat te denken van alle onschuldige dienstmeisjes die hier de rol van de zwakken hebben moeten spelen. In alle lagen van de bevolking werd en wordt nog steeds seksueel misbruik toegepast.

Geschokt door de verhalen van de slachtoffers die nu nog gefrustreerd en in tranen geëmotioneerd, hun leven een plaatsje moeten geven, hebben mijn kerstgevoel een deuk gegeven. Het is te hopen dat de doofpot affaire, de erkenning van dit misbruik, de juiste begeleiding naar een beter sociaal leven en daarbij een passende financiële tegemoetkoming, voor hen een betere toekomst aan hun verdere leven mag geven. Hierin zijn we nu met dit onderzoek Deetman wel een stapje verder gekomen. Ik wens alle slachtoffers en betrokkenen hierbij alle sterkte in de toekomst. Ook voor het huidige pastorale werk is een lange weg te gaan om het vertrouwen weer terug te winnen.

Wat fijn is het dan te weten dat mijn jeugd gevrijwaard is gebleven van deze perikelen en een onbezorgd leven mijn toekomst heeft bepaald. Ik ben vroeger als kind, jaren misdienaar geweest op het Goirke. Niks mis mee, alleen dat je met eerste Kerstdag wel 6 tot 9 missen en het middag lof achter de kiezen had. Ja de nachtmis begon om 04.00 uur in de morgen. Je moest zeker drie kwartier van te voren aanwezig zijn om een fatsoenlijk plaatsje in de kerk te bemachtigen. Het was er eentje met 3 heren en zelfs 3 missen achter elkaar! Weet je nog? De kerken puilden uit en alle plaatsen waren bezet. De “Swies”, gestoken in een sierlijk uniform, getooid met hoed en veer, probeerde achter in de kerk tussen de “Staande bezoekers” de orde te handhaven. Daarbij zat ik nog bij het jongeren koor. Het hoorde er gewoonweg bij. In deze periode ben ik zo dikwijls naar de kerk geweest, dat ik nu nog leef op tegoed bonnen.

De warmte van de Kerst is me met de paplepel ingegeven. Als ik de kerstboom ga opstellen, dan kan ik het nog zo druk hebben, maar daar neem ik altijd de tijd voor. Vier strengen kaarslichtjes worden met zorg in de boom aangebracht. De witte lintjes van de kerstballen worden opnieuw gestreken en een kerst-cd vult de stemming op de achtergrond. Als de boom opgetuigd is verzamelt de kerstgroep zich rondom de boom. Ook dit jaar waren ze weer op tijd gearriveerd. Mijn kerst engeltje heb ik weer mijn verontschuldiging aangeboden, dat het stropje om de nek, zonder kwade bedoelingen is aangebracht. Dat ik het alleen maar doe om wat vastigheid te geven tijdens het hangen in de boom. Je moet voortaan overal verantwoording voor afleggen. Zelfs het kindje Jezus was blij dat het door de jaren heen ongeschonden uit de strijd was gekomen. Elk jaar weer in een ander huis een onderdak zien te vinden brengt ook risico's met zich mee. Ja, in de kinderzorg oppas worden ook foutjes gemaakt.

Met trots kijk ik weer terug hoe Maria en Jozef hun plekje hebben gevonden zo rondom het kribbeke. Ook voor hen was het een hele trip en de vermoeidheid was bij Jozef van het gezicht af te lezen. De os en de ezel hebben dit jaar beterschap beloofd en zullen het rustig aan doen en het kindje niet storen in zijn slaap. De koningen zeiden me terloops, dat zij dit jaar geen ster hadden gevolgd, maar de tom-tom hadden ingeschakeld. Bleek sneller te gaan! Maar ook weer niet zonder problemen. Bij het draaiend huis op de rotonde bleek de kameel Drommi de rotonde wel drie keer genomen te hebben totdat Balthasar in de gaten kreeg dat hij het verkeerde huisnummer had ingetikt.

Eenmaal alles opgesteld en de herderkens hun schaapjes hadden geteld, keerde de rust weder, de vrede was voelbaar en het kerstgevoel kreeg zijn plaats.
Het is daarom dat wij, onze Opa en ons Omaatje, vanuit deze warme stal de gehele familie, onze vrienden en kennissen, de lezers van “Vertel”, een Zalig en Liefdevol Kerstfeest en een voorspoedig en gezond 2012 toewensen.

Onze Opa.