Een belevenis die op een of andere mysterieuze wijze verdween van “Vertel”. Er zullen beslist lezers zijn waarbij dit verhaal nog vers in het geheugen zit gegriefd. Het zou niet gepast zijn om de lezers met deze ellende te laten zitten zonder een blik te werpen naar de toekomst.

Rockanje voorpagina nieuws juni 2010!

Het verzoek van Jan om je vakantiefoto’s te willen plaatsen in zijn “Vertel”, had ik liever met een andere ervaring willen bekronen. Woensdagochtend vertrokken wij naar Rockanje om eindelijk enige weken rust te krijgen. Het was een heerlijke dag, overgoten met een stralende zon en s’avonds in de tuin nog na genieten van de zwoele zomeravond. Een opkomend zeewindje verkoelde ons buitengebeuren. Ik dacht dat het zo’n uur of elf was dat we aanstalten maakten om naar binnen te gaan.

De avond was juist gevallen, toen we werden opgeschrikt door een brandlucht. Vanuit richting zee zagen wij grote oranje vuurwolken de duisternis verlichten en vuur vonken opstijgen. De verontrustende bewoners van de camping Molencatenpark van Iterson verzamelden zich al snel in groepjes bij elkaar met een vraagteken ‘Waar?” We hebben namelijk vijf strandpaviljoens aan zee en twee op de parkeerplaatsen. Met de mededeling van: “ Kom snel terug!”, sprong ik op mijn fiets om meer info te verkrijgen en daarbij wat foto’s te kunnen schieten. Strand restaurant “Cinq” stond in lichter laaien. Een gloednieuw chique onderkomen met een opvallend modern uitstraling was amper anderhalf jaar in gebruik en brandde tot de grond toe af!

Nadat ik mijn eerste foto’s genomen had, ben ik onder knallend geluid van exploderende gasflessen maar snel huiswaarts gereden, daar ik het vermoeden had, dat hier iets niet pluis was. Ik voelde onraad! Het restaurant lag ingesloten tegen het zo mooi beboste duingebied en de rond vliegende brandende brokstukken, dwarrelden neer in struiken en bomen. Tot zelfs de camping werd hierbij niet bespaard. Groot paniek ontstond er voor bosbrand en een dikke zwarte rookontwikkeling sloop over het park.

Zoals gezegd: “Paniek in de tent!” Nu staan er bij ons geen tenten, maar de politiewagens met blauwe zwaailampen reden het park op en af en alarmeerden de bewoners, hun huisjes en caravans met spoed te verlaten en zich te verzamelen bij de uitgang of kantine, tot nadere orders. Daar waar geen licht meer brandde, werd met gebonk op deuren en ramen duidelijk gemaakt, dat het bittere ernst was.

In het zo anders rustige Rockanje was dit schrikken geblazen en tevens angstig spannend! Wat moet je zo snel meenemen? Hoe lang gaat dit duren? Waar moeten we heen? Wanneer kunnen we weer terug of blijft het bij preventie? Ouders met huilende kinderen, die in hun eerste slaap wakker werden gemaakt, zochten hun weg naar de kantine. “Wie haalt Pluisje, mijn konijntje?”, klonk uit een benepen kinderkeeltje. En daar zag ik een vader met een cavia kooi rondlopen en de buurvrouw met “Kareltje” in de poezenbanch.

Ja, de kinderen brengen je echt wel aan het verstand, dat zulke zaken dringender zijn dan je medicijnen of persoonlijke bezittingen. In zo’n hectisch gebeuren laat je alles maar over je heen komen. Rondom je heen, zwermt het van politie, een ambulance wagen rijdt de parkeerplaats op om hulp te bieden aan diegenen die last krijgen van de luchtwegen, radio en tv Rijnmond, SBS 6 en RTL 4, noem ze maar op , ze waren er allemaal. Het leek wel een soap, maar het was bittere ernst.

Maaaar!!!!! we hadden uiteindelijk geluk. Door de regenbuien van de laatste dagen en het heldhaftige optreden van de brandweer, kreeg de Rode Haan, niet de verwachte greep op het bosgebied en zijn mooie natuur. Het bosbrand gevaar was na enkele uren onder controle en de rust onder de bewoners was weder gekeerd. Met de mededeling van de locoburgemeester dat het brandgevaar “Meester” was, mochten wij onder een daverend applaus, weer terug keren naar de huisjes of caravans! Met een ervaring rijker heb ik voor het slapen gaan toch nog eventjes een borreltje genomen op de goede afloop. Wij hadden de start van onze zomervakantie, na 40 jaar ervaring, toch anders voor gesteld en daarbij “Vertel” met andere foto’s willen omlijsten.

Lang had het er naar uit gezien dat er geen acties tot nieuwbouw ondernomen zou worden. De houten heipalen staken hun verbranden koppen boven het zandstrand uit en een afrastering bood veiligheid aan talloze jeugdige badgasten, die hier graag een kopie van hun bouwtechnieken hadden willen laten zien. Half mei kwam een kentering in deze zaak en werd er melding gemaakt van nieuwbouw, dat begin sept. geopend zou worden. Toch altijd beter dan een afgebrand dorp niet waar? Een nieuwe uitbater had zich gepresenteerd.

Jongens, er moest stevig aangepakt worden om dit klusje op tijd te klaren. De vakantie voor deze werklui schoot er bij in. Uiteraard werd door ons ( burgers en buitenlui) dagelijks controle uitgeoefend op de vorderingen van de werkzaamheden. Het was een vast patroon om eventjes langs het strand te gaan en je te overtuigen hoe de zaken er voor stonden.

En inderdaad werd op 8 sept. met spetterend vuurwerk het nieuwe strandrestaurant met de toepasselijke naam “Aan het Strand” geopend. Onze Opa.